تاریخی

اهرام مصر

یکی از عجایب هفت گانه جهان اهرام ثلاثه “گیزا” بنام های خئوپس (Khufu) ،خفر (Khafr) و منکاری (Menkaure) واقع در چند کیلومتری جنوب شهر قاهره است. اهرام ثلاثه مصر شاهکار تکنیک مهندسی، طراحی و معماری هستند. برش و اندازه گیری سنگ ها در حد اعجاب انگیزی دقیق بوده، به طوری که کوچکترین خطایی باعث بر هم خوردگی اشکال هندسی و حتی فرو ریختن بنا می شد. این بناها بزرگترین بناهای ساخت بشر تاکنون هستند.

عظیم ترین هرم بنام خئوپس در ابعادی به ضلع۲۳۰ و ارتفاع۱۴۶/۵۹ متر ساخته شده است. در ساخت این هرم، حدود۲ میلیون و۳۰۰ هزار سنگ به کار رفته که وزن هر کدام از آنها به طور متوسط۲/۵ تن بوده است. در جمع در حدود۵/۸ میلیون تن سنگ در این بنا استفاده شده است.
راه ورودی آن از شمال به ارتفاع۱۸ متر بالاتر از سطح زمین و راهروی آن با یک شیب تا۲۰ متر زیر کف هرم ادامه دارد. از آنجا با یک راهروی دیگر به اطاق ملکه ارتباط دارد. ولی ملکه پس از مرگ در آنجا مدفون نشد. راهروی دیگری به ارتفاع ۵/۸ و طول ۵/۴۶ متر به محل مقبره فرعون که به ابعاد ۲۱/۵ و ۴۳/۱۰ و ارتفاع ۸۲/۵ متر است ختم می شود. مقبره فرعون در ارتفاع ۲۸/۴۲ متری از کف هرم قرار دارد. کلیه راه های ورودی به آن پس از دفن فرعون توسط سنگ های عظیم بسته و هیچ گونه امکان ورود به آنوجود نداشته است.
روش مومیایی کردن
پر خرج ترین و بهترین روش مومیایی به صورت زیر انجام میشود: ایتدا مغز را با یک قلاب، از راه منخرین (بینی) خارج میکنند و ضمن این عمل، محلولهایی نیز به مغز میپاشند.سپس شکم را با چاقویی از سنگ حبشی باز میکنند و پس از آنکه امعاء و احشاء و اعضاء داخلی آن خارج شد، جسد را با شراب خرما شستشو داده و با مواد معطر که ساییده شده است مالش میدهند.جسد مدت هفتاد روز در قلیا خوابانده میشود و این زمان نباید از هفتاد روز تجاوز کند.پس از گذشت این مدت جسد را شستشو میدهند.
مصریان باستان معتقد بودند که مومیایی کردن پیکر افراد پس از مرگشان برای عبور ایمن به سوی جهان آخرت لازم است.
بعد جسد برای باندپیچی آماده بود . ابتدا شکاف پهلوی چپ دوخته و پوشانده می شد وجسد را با طلا، جواهر و زیورآلات آراسته می کردند. روی انگشتهای دست و پا هرکدام با نوارهای بلند و باریک کتان پوشانده و برروی آنها کلاهکهای محافظی از جنس طلا گذاشته می شد. سپس سراسر جسد تا ۲۰لایه باندپیچی و روی سرجسد نقابی گذاشته می شد. بعد روی باندهای کتان لایه ای از رزین می ریختند وجسد برای تدفین آماده بود. از مردم خواسته می شد با گریه و زاری و ریختن خاک بر سر غم و اندوه خویش از مرگ فرعون رانشان دهند. آیین های مذهبی نیز برای آماده سازی متوفی برای سفر آخرت برگزار می شد. بخصوص اعتقاد براین بود که آیین «گشودن دهان» به مومیایی امکان می دهد درجهان باقی ببیند، بشنود، بخورد و بنوشد.
خط هیروگلیف
هیروگلیف (Hieoglyph) به معنی «کنده‌کاری مقدس» است، این واژه یونانی است و از دو پاره تشکیل یافته‌است: hieros به معنی «مقدس» و glupho به معنی «کنده‌کاری». اما این نام، نام درستی برای نوشته‌های قدیمی مصر نیست و فقط بدین خاطر روی آن گذاشته شده‌است که وقتی برای نخستین بار، یونانیان قدیم آن را دیدند، پنداشتند این نوشته‌ها توسط کاهنان برای منظورهایی مقدس کنده‌کاری شده‌است.

 

پیشرفت و تکامل
ابتدا مصریها، همچون دیگر مردمان آن دوران در سرتاسر دنیا، نوعی صُور ناپخته و بدوی را برای نوشتن به کار می‌بردند. حروف هیروگلیف صرفاً عبارت از تصاویری بود که هر یک نشان دهنده شیئی طبیعی بود: خورشید با یک صفحه گرد نشان داده می‌شد، ماه با یک هلال، آب با خطوط موج دار، انسان با کشیدن شکل انسان و… . ولی این تصاویر نمی‌توانستند مفاهیم انتزاعی و به طور کلی هر چه را که به چشم دیده نمی‌شد یا قابل به تصویر کشیدن نبود ـ مانند اندیشه، روشنایی، روز و … ـ بیان کنند. از این‌رو در آن زمان خط هیروگلیف کم کم به سویی پیش رفت که بتواند نشانه عقاید شود تا تصویر حقیقی اجسام؛ مثلا دایره به جای این که فقط علامت خورشید باشد روز را هم نشان می‌داد و علامت دیگر «گردش» را هم می‌رساند. دانشمندان به این دست از نشانه‌ها، یعنی تجسم و نمایش عقاید و افکار (و نیز اجسام) با تصویر، «اندیشه‌نگاشت»می‌گویند. قدم بعدی در راه توسعه این خط ـ که همراه با پیدایش پاپیروس بود ـ این بود که به جای آن‌که از تصاویر برای نشان دادن اجسام استفاده کنند، آن‌ها را برای نشان دادن صداها بکار بردند؛ بدین ترتیب مصری‌ها توانستند هر واژه‌ای را که می‌دانستند بنویسند، خواه آن واژه معنی چیزی را می‌داد که کشیدنی بود خواه نبود. مصری‌ها فقط حروف بی‌صدا را بکار می‌بردند، درضمن همه حروفی را که در قدیم بکار می‌بردند نیز با حروف بعدی‌ای که پیدا می‌شد و بکار می‌آمد می‌آمیختند تا آن‌جا که این‌گونه ترکیب‌ها به قدری پیچیده شد که مردم معمولی از آن سر در نمی‌آوردند. به این نوع هیروگلیف پدید آمده، خط کاهنی(به انگلیسی:hieratic) گفته می‌شود. پس از آن هم با بهم‌ریختگی خط کاهنی، نوعی خط تندنویسی ایجاد گردید به نام خط عامیانه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *